Η ΛΗΣΤΕΙΑ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

(μέσα 19ου – αρχές 20ου αι.)
Νικόλαος Αναστασόπουλος

Σελ. 179 / Αθήνα 2018
Εκδόσεις Εστία

Στην Εισαγωγή της έκδοσης αυτής περιγράφεται συνοπτικά η προβληματική του θέματος και ο τρόπος τεκμηρίωσής του, ενώ παρατίθεται κείμενο από ανταπόκριση της εφημερίδας της Κολωνίας για το φαινόμενο της ληστείας στον ελλαδικό χώρο, το οποίο δημοσιεύτηκε σε κύριο άρθρο της εφημερίδας Εμπρός της 12ης Σεπτεμβρίου του 1907:

«Ὁ ἐν Ἀθήναις ἀνταποκριτὴς τῆς Ἐφημερίδος τῆς Κολωνίας ἐν τινὶ ἀνταποκρίσει ὑπὸ ἡμερομηνίαν 10 Σεπτεμβρίου (ν. ημ.) πρὸς τὴν ἀνωτέρω ἐφημερίδα γράφει τὰ ἑξῆς: Συχνὰ ἀκούει τις ἐκ τῶν ἐπαρχιῶν περὶ τῶν ἑκάστοτε ἀναφαινομένων μικρῶν ληστοσυμμοριῶν. Καθόσον τὸ πλεῖστον τοῦ ἐσωτερικοῦ τῆς Ἑλλάδος εἶνε ἀκατοίκητον καὶ ἀπροσπέλαστον ὡς ἐκ τῶν ὀρέων, ἡ δὲ ἀστυνομία καὶ ἡ χωροφυλακὴ δὲν ἐπαρκοῦσι διὰ τὴν φρούρησιν, οὕτω δὲ ἑκάστοτε ἐξ ἕως οὕτω ἐπικηρυχθέντες, ὡς κατάδικοι ἐκφεύγουσι τὰς συνεπείας τοῦ νόμου καὶ συνιστῶσι συμμορίαν, ὅπως ἐξασκήσωσι τὸ ἐπάγγελμα τοῦ ληστοῦ καίτοι ἐκηρύχθησαν ἀμοιβαὶ διὰ τὰς κεφαλὰς των. Ξένοι, λέγει ὁ ἀρθρογράφος, ἀπὸ τοῦ 1870 οὔτε ἀπήχθησαν ἐπὶ τῷ σκοπῶ νὰ ἐξαναγκάσωσιν αὐτοὺς εἰς λύτρα, τοὐναντίον δὲ συμβαίνει προκειμένου περὶ τῶν ἐντοπίων εὐπόρων ἢ τῶν υἱῶν των, οὓς ἀπάγουσιν εἰς τὰ ὄρη καὶ δὲν ἀποκτῶσι τὴν ἐλευθερίαν των, πρὶν ἢ πληρώσωσιν ἀνάλογόν τι ποσόν. Οἱ πλεῖστοι τούτων ἐπεδόθησαν εἰς τὴν ληστείαν, ἕνεκεν ἀσημάντων ποινικῶν ἀποφάσεων… Ἐπειδὴ δὲ κατέφευγον εἰς τὰ ὄρη, συχνάκις δὲ καὶ εἰς τοὺς συγγενεῖς των, ἢ φίλους των ὅπου διήρχοντο πλείστας ὃσας ἡμέρας, τούτου ἕνεκεν ἐψηφίσθη νόμος, ὅστις δίδει τὸ δικαίωμα εἰς τὴν ἐξουσίαν νὰ ἐκτοπίζη τοὺς ὑπόπτους συγγενεῖς τῶν ληστῶν ὡς ὑποθάλποντας αὐτούς. Τὰς ἐλπίδας των τὰς στηρίζουν εἰς τὴν ἀκουσίαν ἢ ἑκουσίαν ὑποστήριξιν τῶν ἀγροτικῶν πληθυσμῶν, διότι πάντοτε τοὺς ἀπειλεῖ ὁ κίνδυνος τῆς ἰδίας των κεφαλῆς, τῆς σφαγῆς τοῦ ποιμνίου των…».

Το πρώτο κεφάλαιο τιτλοφορείται Ληστές και ληστεία και πραγματεύεται την Γένεση του ληστρικού φαινομένου, τις Αιτίες εμφάνισης, εξάπλωσης και διατήρησης της ληστείας, την Φυσιογνωμία της Ληστείας και την Κατασταλτική αντιμετώπιση της ληστείας μέσω της νομοθεσίας.

Ο Αναστασόπουλος εξηγεί εδώ με σαφήνεια γιατί μετά τη δημιουργία του πρώτου ελληνικού βασιλείου και την έλευση του Όθωνα, η ληστεία εξακολουθεί να λειτουργεί στην ελληνική παραδοσιακή κοινωνία σαν μια αντίδραση του αγροτοποιμενικού κόσμου της υπαίθρου απέναντι στην επιδίωξη της κρατικής εξουσίας να τον εντάξει σε ένα νέο κοινωνικό και οικονομικό σύστημα: «Γενικότερα, σε μια ατμόσφαιρα ριζικών μεταβολών που πραγματοποιήθηκαν στην κοινωνία, αλλά και μεταβατικής ρευστής οικονομίας, που συνοδεύτηκε από την περικοπή των δημόσιων δαπανών, η ληστεία συνδέθηκε με την ανάπτυξη μιας δυναμικής αντίστασης στο υπάρχον πολιτικό καθεστώς. Με άλλα λόγια η κοινότητα, αντί να υποταχθεί στον κρατικό συγκεντρωτισμό, ανέπτυξε μηχανισμούς περιφρούρησης της αυτονομίας της και αντέδρασε αποκρούοντας τους μετασχηματισμούς του νέου κράτους».

Το δεύτερο κεφάλαιο με τον τίτλο Η ληστεία από τα μέσα έως το τέλος του 19ου αιώνα, ασχολείται με τις Περιπτώσεις της Αθήνας και των ελληνοοθωμανικών συνόρων (Θεσσαλία-Ήπειρο), με την Γυναίκα στην ληστεία, με τον λήσταρχο Νταβέλη και τους Αγγλογάλλους, με την ληστεία στην Δυτική Ελλάδα και τον Ιόνιο χώρο και τέλος με την Αποτίμηση των ληστρικών συμπεριφορών κατά τον 19ο αιώνα.

Τέλος το τρίτο κεφάλαιο ασχολείται με την Ληστεία στις αρχές του 20ου αιώνα. Εδώ γίνεται αναφορά στην φυσιογνωμία και τα χαρακτηριστικά της ληστείας, στην αντιμετώπισή της, στον λήσταρχο Γιαγκούλα, στις πολιτικές στοχεύσεις των ληστών, στους Ρετζαίους και στους Κουμπαίους.

Συσπείρωση Αναρχικών

ΠΗΓΗ:https://anarchypress.wordpress.com

Σας άρεσε αυτό το άρθρο;
Πατήστε για κοινοποίηση
Κρύψε την κοινοποίηση
Scroll Up